What you see is Jet

Dikke snert

Mijn vader was een lekkerbek eerste klas. En hij kon ook nog es lekker koken. Zijn liefde voor eten en koken heb ik absoluut van hem geërfd. Daar genieten ik, en de mensen om mij heen, dagelijks van.

Wat ik ook heb geërfd is zijn recept voor snert. Niet dat mijn vader erg van de recepten was, ik trouwens ook niet, maar ooit werd hem gevraagd zijn 'recept' te geven. Na zijn overlijden hielp ik mijn moeder zijn computer opschonen en daar vond ik 'm. Een Word-documentje met de titel 'Dikke snert van Piet'.

Vandaag ben ik aan het kokkerellen geslagen. Erwten, dikke rib, varkenspoten, prei, uien, knolselderij en spek. Ik heb er de hele dag ontzettend veel plezier in gehad. Bij het versnijden van de 'lellen en vellen' van de varkenspoten zag ik zo mijn vader weer staan. Gniffelend, met vette handen, sneed hij het vlees iin stukken. Af en toe stak hij een stukje in zijn mond of prikte wat op een vork om aan ons te geven. "Hier, dit moet je proeven".

De snert staat nu nog in te koken en het wordt echt heerlijk. Ja, uiteraard heb ik er al meerder malen van geproefd en inderdaad, ik heb ook Johan al een lepel onder z'n neus gehouden. "Hier, dit moet je proeven".

Spirit

Vanavond ga ik naar  Introdans. Nooit eerder heb ik een dansvoorstelling bezocht. Het lijkt me ook wat vreemd. Juist omdat ik zelf gek ben op dansen, weet ik niet of het gemakkelijk stilzitten is, als je een heel podium met dansers voor je neus hebt. Aan de andere kant, misschien is het ook wel gewoon erg inspirerend. De titel van de voorstelling spreekt in ieder geval tot de verbeelding. SP!R!T

Ik voel...

Rationaliseren is mijn coping mechanisme. In stresssituaties is dat even goed, maar ik heb het veel te lang gedaan. Ik werd een enorm wandelend hoofd waarbij de verbindingslijntjes naar mijn gevoel volledig waren afgeknepen. En dat is dodelijk vermoeiend. En dus zit ik nu al ruim twee maand thuis.

Ik weet wel dat wat ik in twee jaar lang heb beschadigd, niet in twee maand weer op te bouwen is, maar door de sessies met de hapto, gesprekken met mensen die duidelijk en direct zijn, en daarmee heel liefdevol, begint het wel langzaam weer te stromen.

Mijn hoofd loopt weer wat leeg en ik krijg weer contact met mijn gevoel. Het is pijnlijk aan een kant, maar ook heerlijk om weer te ervaren dat ik leef.

Bitter

Ik ben dol op pijnboompitten. Salades, pasta's, pizza's, vlees, lekker multi-toepasbaar. Maarrrr... voor mijn medeliefhebbers heb ik één waarschuwing. Chinese pijnboompitten kunnen een oervervelende smaakstoornis veroorzaken.
Het is nu de tweede keer dat het me overkomt; het lijkt wel of ik een dode rat heb opgegeten. Alles smaakt metaalachtig bitter, gatverdegatver!
Enniewee, het zijn Zonnatura pijnboompitten geweest, die ik haast nooit koop, omdat ze bij de Xenos veul goedkoper zijn, maar duurkoop blijkt hier dus extra duurkoop, zeker omdat ik weet dat het nog wel een week (of twee) kan duren...

Ik vraag me af hoe geroosterde rat met pijnboompitten smaakt...

Mag ik je handtekening?

Voor mij is het doodnormaal om "ja" te zeggen op de vraag "Wil jij donor worden?" Sterker, ik ben al meer dan 20 jaar donor, aan mijn bedelarmbandje bungelt nog een zilveren logootje van het oude donorcodicil. Toch is het voor heel veel mensen niet normaal. Ieder met een eigen reden, maar ook door de typisch menselijke gemakzucht. Om donor te worden moet je jezelf registreren en dat vraagt om een kleine inspanning...

Daarom steun ik de strijd voor actieve donorregistratie (ADR). Het principe is als volgt: Mensen die nu nog niet staan geregistreerd ontvangen nogmaals een registratieformulier. Als zij geen donor willen zijn, bepaalde organen of weefsels willen uitsluiten of hun keuze willen nalaten aan een (specifieke) nabestaande, vullen zij alsnog het formulier in. Willen ze wel donor worden dan hoeven zij niet meer het formulier in te sturen.

Ik ben voor, ik heb getekend. Jij ook?

-> Teken hier voor ADR
-> Registreer hier je keuze voor het donorschap