Dikke snert
Mijn vader was een lekkerbek eerste klas. En hij kon ook nog es lekker koken. Zijn liefde voor eten en koken heb ik absoluut van hem geërfd. Daar genieten ik, en de mensen om mij heen, dagelijks van.
Wat ik ook heb geërfd is zijn recept voor snert. Niet dat mijn vader erg van de recepten was, ik trouwens ook niet, maar ooit werd hem gevraagd zijn 'recept' te geven. Na zijn overlijden hielp ik mijn moeder zijn computer opschonen en daar vond ik 'm. Een Word-documentje met de titel 'Dikke snert van Piet'.
Vandaag ben ik aan het kokkerellen geslagen. Erwten, dikke rib, varkenspoten, prei, uien, knolselderij en spek. Ik heb er de hele dag ontzettend veel plezier in gehad. Bij het versnijden van de 'lellen en vellen' van de varkenspoten zag ik zo mijn vader weer staan. Gniffelend, met vette handen, sneed hij het vlees iin stukken. Af en toe stak hij een stukje in zijn mond of prikte wat op een vork om aan ons te geven. "Hier, dit moet je proeven".
De snert staat nu nog in te koken en het wordt echt heerlijk. Ja, uiteraard heb ik er al meerder malen van geproefd en inderdaad, ik heb ook Johan al een lepel onder z'n neus gehouden. "Hier, dit moet je proeven".
Rationaliseren is mijn coping mechanisme. In stresssituaties is dat even goed, maar ik heb het veel te lang gedaan. Ik werd een enorm wandelend hoofd waarbij de verbindingslijntjes naar mijn gevoel volledig waren afgeknepen. En dat is dodelijk vermoeiend. En dus zit ik nu al ruim twee maand thuis.
Ik ben dol op pijnboompitten. Salades, pasta's, pizza's, vlees, lekker multi-toepasbaar. Maarrrr... voor mijn medeliefhebbers heb ik één waarschuwing. Chinese pijnboompitten kunnen een oervervelende
Voor mij is het doodnormaal om "ja" te zeggen op de vraag
Laatste reacties