What you see is Jet

Lief

Zoon is verliefd op zijn moeder en in de Donald Duck is het Valentijnsdag. Op mijn bureau lag dit zelfgemaakte kaartje.

Mijn liefste valentijnswens ooit!

Stom

Hier snap ik dus geen klap van; pas als iemand al zijn smsjes en belminuten uit oude bundels mag meenemen, gaat ie doen wat hij zo ontzettend graag wil: al zijn oude voetbalvrienden bellen en een grote wedstrijd organiseren.

Volgens mij is ie voor maximaal vijf tientjes ook klaar...

Stomme reclame.

Hork, pop en tranen

Johan is een onattente hork. Dat is geen belediging, dat is niets nieuws, dat is een feit. Ik blogde al eens over het verdachte bloemetje en hij blogde opgelucht over mijn lage verwachtingsniveau.

Vandaag stond er ineens een pakje achter ons huis. Afzender Huppelepupbedrijf Naaimachines. Toen ik de doos van dichtbij inspecteerde zag ik wat het was: een professionele paspop. Nu kun je daar allerlei reacties op hebben, maar ik was tot tranen geroerd.

Sinds ik overspannen ben, is ook weer de zoektocht naar de ware Jeanette begonnen.

Waar wordt ik blij van, wat drijft mij, waar gaan mijn ogen van stralen? En ondanks mijn ambitie, mijn Communicatie-C-diploma, mijn visie op en liefde voor het communicatievak, ligt mijn basale behoefte bij het creëren. Schilderen, interieur, styling, zingen, dansen, schrijven, acteren... én kleding ontwerpen en maken.

Hoe vaak kwam ik niet met een glinstering in mijn ogen de werkkamer instuiven, waar hij een vage Scifi-serie zat te kijken, om te vertellen hoe blij ik werd van Project Runway? Hoe vaak heb ik niet geroepen, ik moet zo'n paspop, want dan kan ik die jurk vernaaien en lekker uit mijn dak gaan met stoffen en ideeën?

En weet je? Ondanks zijn enorme nothing box heeft hij geluisterd. De hork hoorde wat ik zei, zag mijn glinsterende ogen en heeft gegoogelt.

Vandaar die tranen.

Lente!

Zoals ik al vaker heb geroepen op dit onvolprezen log, lente is a state of mind. En wat mij betreft begint de lente vandaag. Gewoon, omdat ik het zeg.

Heb je extra argumentatie nodig? Koop dan 'Deleted scenes from the cutting room floor' van Caro Emerald. Genieten!

Kleine adoptie

Vanmiddag in de trein sprak een mooie, jonge vrouw me aan. Of ik even op haar kindje wilde passen, zij moest naar de WC. Ze zei het in haperend Engels, met een Afrikaans accent. Ik zei dat het geen probleem was en ontfermde me over het knulletje. Een mooi donker kereltje met zwarte krulletjes, grote bruine ogen en een onweerstaanbaar snoetje. Hij wandelde eerst achter zijn mama aan, maar toen ik hem mijn hand toestak, pakte hij die stevig vast en ging met mij mee naar mijn plek.

Ik keuvelde wat met het jongetje, we high fiveden en hij had de grootste schik. We stopten op een station. Zijn moeder was nog niet terug. We speelden wat met mijn telefoon. De trein begon weer te rijden, maar zijn moeder was er nog steeds niet.

Ineens flitste het door me heen; stel dat ze is uitgestapt, dat ze haar kind kwijt wilde. Ik keek het lachende ventje nog es aan. Ik zag al voor me dat ik het mannetje maar mee naar huis nam, dat er een uitputtende zoektocht naar moeders opgezet zou worden, maar dat ze onvindbaar zou blijven en ik dit heerlijke knulletje zou mogen houden.

Ineens hoorde ik zachtjes achter me: "Thank you".

Zijn moeder was terug.